Kultura.On.Line

Kratke vesti
Galerija
Artexti
Muzika
Kontakt
O projektu

Mailing lista

Zanimljivosti

Pioniri svetske fotografije
Vek i po srpske fotografije
Tri centra stripa
Fotografija 90-ih

Biografije

Frida Kahlo
Vincent van Gogh
Donatello
Gustav Kurbe

Sve biografije

Pošaljite biografiju

Registar

Spisak kulturnih institucija na teritoriji Srbije!

Linkovi

Fond za razvoj neprofitnog sektora
SEECult
Mreža kreativnih ljudi
Artmagazin
Revija amaterskog filma
Zdenka Feđver, poezija i proza

Web

Virtuelna galerija kulture je otvorena za sve mlade ljude koji žele da svoje radove predstave što širem krugu ljudi.

Ukoliko spadate u ovu kategoriju javite nam se tako što ćete poslati e-mail sa svojim podacima koji treba da sadrže vaše lične podatke i informaciju šta želite da izložite u Virtuelnoj galeriji kulture.

Svoje prijave možete slati na prijava@kulturaonline.net.

Umetnost

Umetnost je čovekova delatnost čiju svrhu vide dve strane, umetnik i publika. Grana nauke koja proučava šta je to lepo zove se estetika.

Umetnik izražava ono što je u njemu, i putem svog dela prenosi svoje viđenje sveta i svoje emocije publici.

Postoji sedam umetnosti:

slikarstvo
vajarstvo
arhitektura
književnost
gluma
muzika
film

Slikarstvo

Slikarstvo je umjetnički izraz ideja i emocija u dvodimenzionalnom prostoru ili površini.

Osnovne elemente slikarstva, pomoću kojih se vrši predstavljanje, čine: oblici (likovi), linije, boja, tonalitet i tekstura.

Percepcija prostora, predmeta, svjetla i pokreta u dvodimenzionalnom prostoru, dolazi od različitih kombinacija tih elemenata.

Predstavljanje prirode, predmetno ili figurativno slikarstvo (mrtva priroda, pejzaž, portret, figura, itd.), nastaje kombinovanjem slikarskih elemenata, podređujući ih prirodnim zakonima oblika i forme.

Nepredmetno ili apstraktno slikarstvo je vezano za subjektivno i emotivno umjetničko izražavanje, koje ne slijedi prirodne zakone. Apstraktni slikar izražava sebe slobodnim korištenjem osnovnih elemenata. Unošenje geometrijskih oblika u apstraktno slikarstvo vezano je za racionalno umjetničko izražavanje.

Slikanje je postupak gde se nečim nanosi mešavina pigmenta i lepka (veziva) na podlogu. Tako nastaje slika. Čovjek koji se ozbiljno bavi slikanjem je slikar.

Crtanje je postupak gdje se nešto pritiska ili miče po površini i ostavlja tragove na njoj. Tako nastaje crtež. Čovjek koji se ozbiljno bavi crtanjem je crtač.

Podloga je često napeto platno, koje se unaprijed priprema za slikanje u zavisnosto od vrste boje koja će se koristiti. Slike i crteži obično se stavljaju u ram i kače na zid, ali ima i mnogo drugih načina da se izlažu.

Vajarstvo

Vajarstvo je umetnost pravljenja trodimenzionalnih oblika - skulptura. Većina skulptura ima čisto estetski cilj. Kada trodimenzionalni objekat ima osim umjetničkog i upotrebni aspekt, možemo ga nazvati skulpturom samo ukoliko je umjetnički aspekt predominantan. Kada su upotrebni i umjetnički aspekt balansirani, nazivamo ga funkcionalnom skulpturom.

Što više umetnički aspekt prepušta mesto upotrebnom, vajarstvo postaje dizajn.

Arhitektura

Arhitektura je nauka i umetnost projektovanja zgrada. Arhitektura je na granici između tehničkih i umetničkih nauka. Šira definicija obuhvata projektovanje celokupne izgrađene okoline, od makronivoa kao što je planiranje gradova, urbanizam i pejzaž do mikronivoa kao što je dizajn nameštaja i proizvoda. Arhitektura se koristi i za označavanje rezultata takvog procesa projektovanja. Prema najstarijem izvoru koji se bavi ovom tematikom, Vitruvijevom "De Architectura", dobra građevina treba da ima Lepotu (Venustas), Čvrstoću (Firmitas) i Korisnost (Utilitas); za arhitekturu se može reći da balansira i koordinira ova tri elementa, tako da ni jedan ne preovladava nad drugima. Moderna definicija zahteva da arhitektura odgovori funkcionalnim, estetskim i psihološkim potrebama. Sa druge strane, funkcionalnost po sebi bi trebala da obuhvati sve kriterijume, uključujući i estetske i psihološke.

Književnost

Termin književnost, nastao od reči knjiga, predstavlja prevod strane reči literatura i njen je najbliži sinonim. Termin literatura potiče iz latinskog jezika od reči littera – slovo, nastao prevođenjem grčke reči sa istim značenjem γραμματικη (τεχνη) od γραμμα – slovo.

Termin književnost upotrebljen u užem značenju označava umetničku književnost (beletristika, lepa književnost). Upotrebljen u širem značenju, termin književnost odnosi se i na dela nastala u procesu proučavanja književnosti, odnosno obuhvata i tekstove koji pripadaju književnoj kritici, književnoj istoriji i teoriji književnosti, koje zajedno sa metodologijom proučavanja književnosti konstituišu nauku o književnosti.

Termin književnost upotrebljava se da označi jezičku umetnost, estetički vid jezičke tvorevine. Književna estetika pokušava da pruži merilo za razlikovanje umetničke reči od ostalih pojavnih oblika jezika.

Brojne su podele književnosti i kriterijumi na kojima se te podele zasnivaju: pripadnost određenoj epohi, periodu, pravcu, etničkoj zajednici, kulturno-geografskom području; kriterijum za podelu može biti i publika, kome je delo namenjeno; da li je autor poznat ili ne.

Polazeći od prirode samog dela, književnost se deli na književne rodove i vrste.

Široko je usvojena podela književnosti na tri roda:
lirski,
epski i
dramski.

Književnost se može deliti i na:
poeziju,
prozu i
dramu.

Književnost se najpre stvarala i prenosila usmenim putem. Ta vrsta književnosti naziva se usmenom ili narodnom književnošću. Od samih svojih početaka književnost je u vezi sa mitom i religijom. Stvarajući mitove, čovek je pokušavao da objasni svet koji ga je okruživao. Sa razvojem kritičke svesti čovek postepeno prestaje da veruje u mitove i mitske priče. Tog trenutka mit postaje književnost.

Književnost se može podeliti na duže istorijskoknjiževne vremenske odseke, epohe:
Drevni istok
Antika
Helenska književnost
Rimska književnost
Srednji vek
Humanizam
Renesansa
Barok
Klasicizam
Prosvetiteljstvo
Romantizam
Realizam
Modernizam
Esteticizam
Avangarda
Kasni modernizam
Postmodernizam

Gluma

Prvim zabeleženim glumcem se smatra Grk Tespis, koji je 530. pne. izašao na scenu Dionisovog Teatra i postao prva osoba koja je izgovorila tekst kao lik u predstavi. Zbog Tespisa, glumci su u to doba nazivani tespijanci.

Do 17. veka samo su se muškarci bavili glumom. U starom i srednjem veku, smatralo se nedostojnim i sramotnim da žena izađe na pozornicu. Prva žena je glumila u predstavi u Veneciji u sedamnaestom veku.

Muzika

Muzika (grčki: mousike - umetnost muza) je umetnost stvaranja uređenih odnosa između tonova. Muzika ima tri osnovna elementa:
melodiju
ritam
harmoniju

Reč muzika može da označava:
Umetnost tonova: umetnost kreiranja toka akustičnih događaja (Da li se interesujete za muziku ili za slikarstvo?)
Muzička dela (Mocartova muzika, muzika Bitlsa, muzika za klavir, kamerna muzika i sl.)
Reprodukciju muzičkih dela (Hajde da slušamo muziku...)
Vrsta muzike (pop-muzika, rok-muzika, tehno-muzika, rep-muzika)
Prijatne zvuke (Muzika lišća drveća...)

Muzika može biti:
Živa muzika: pevajući i svirajući muzičke instrumente.
Pevanje i sviranje uz već snimljenu muziku.
Živa muzika koja dolazi iz daljine, na primer radio.

Sadržaj
1 Određeniji pristup muzici; materijal muzike
2 Nauka o muzici
3 Vrste, forme, žanrovi i stilovi
4 Kompozitori
5 Muzička pedagogija
6 Izvođači
7 Srodne veze

Određeniji pristup muzici; materijal muzike
Muzika je uobličeno vreme (za razliku od slikarstva koje uobličava prostor). Muzika se može doživeti samo u toku vremena. Iz tog razloga muzika po definiciji mora da ima ritmičko uređenje svog sirovog materijala (tonova). Sem pomoću ritma, muzika može biti uređena pomoću melodije (redosled različitih visina tonova) i harmonije (istovremenost određenih visina tonova).

Tačna definicija šta muzika jeste a šta nije, nije moguća. Nije obavezujuće da muziku pravi čovek, pogotovo ako hoćem da uzmemo u obzir pev ptica i slične zvukove iz prirode. Bezbrižno zviždanje, zvuci kretanja lokomotive kao i štimovanje instrumenata su drugi granični slučajevi kod kojih je svaki pokušaj postavljanja oštre granice između muzike i "ne-muzike" nemoguć. Na kraju krajeva, avantgardni kompozitori 20. veka su sasvim svesno pomerali granice muzike tako što su sasvim odrekli da oblikuju ritam, harmoniju a kamoli melodiju; u koncertnim salama su puštali snimke zvukova iz svih mogućih životnih oblasti, kao i zvuke stvorene pomoću generatora slučajnosti (aleatorika) a neretko je i tišina deklarisana kao muzika (Džon Kejdž)

Nauka o muzici
Nauka o muzici i njene discipline obrađuju sa naučne tačke gledišta nastanak i razvoj muzike (istorija muzike), njene stvaralace - kompozitore, njihova dela i izvođače (orkestar) kao i muzičke instrumente.

Dalji pravci istraživanja muzike su teorija muzike koja analizira muziku i daje uputstva za njeno komponovanje, i njena kraljevska disciplina harmonija kao i muzička sociologija i muzička psihologija.

Muzičke discipline se mogu grubo podeliti u tri grupe:
sistematske muzičke discipline: muzička sociologija, muzička estetika, muzička akustika, muzička pedagogija, muzička psihologija, etnomuzikologija
primenje muzičke discipline: muzička kritika, poznavanje muzike, konstruisanje instrumenata
istorijske muzičke discipline: poznavanje instrumenata, notacije, sloga, muzičkih izvora, ikonografija, stilistika, praksa izvođenja muzike

Vrste, forme, žanrovi i stilovi
Sa sistematizacijom muzike po intersubjektivnim kriterijumima se bave discipline poznavanja vrsta muzike i muzički oblici kao i stilistika.

Nauka o muzici je napravila više dimenzija uređenja, od kojih su neke sa više a neke sa manje uspeha primenjene.

Po vrsti izvođača se deli na:
vokalnu muziku
instrumentalnu muziku

Po njenoj vrednosti:
ozbiljna muzika
zabavna muzika

Po geografskom mestu nastanka:
evropska muzika (stara i savremena muzika)
egzotična muzika

Po njenoj svrsi koju čini:
funkcionalna muzika, od liturgijske muzike preko filmske pa do mjuzikla
autnonomna muzika, muzika koja se komponuje radi sebe i kao takva se i izvodi

Po religioznoj motivaciji:
sakralna ili liturgijska muzika, na primer korali, crkvene pesme, liturgije, mise, oraturijumi itd.
profana muzika odn. svetska muzika

Po količini izvođača:
solo
ansambl

Film

Za godinu nastanka filma obično se uzima 1895, mada je njegov razvoj evolutivan. Često se naziva sedmom umetnošću (do tada se smatralo da postoji samo šest grana umetnosti), a taj naziv je prvi upotrebio Rićoto Kanudo 1911. godine, u "Manifestu sedme umetnosti".

Filmska umetnost je specifična po tome što se bazira na fizičkom nedostatku ljudskog organizma- retinalnoj perzistenciji (lat. persistentio retinalis). Naime, mrežnjača (retina) ljudskog oka ima osobinu da produžava trajanje svetlosne draži oko 1/10 sekunde nakon njenog prestanka. Ako vidimo nekoliko statičnih slika koje se brzo smenjuju, prethodna slika nam se "stapa" sa sledećom i, u slučaju filmskog zapisa, imamo iluziju kontinuiranog kretanja- mada se film sastoji iz niza statičnih slika. Tako film zapravo postoji samo za vreme projekcije, tačnije- dok ga gledalac posmatra. Bez gledaoca, film gubi svoju suštinu- prikazivanje kretanja i pretvara se u umetnost statične fotografije.

izvor: Wikipedia

Projekat podržali

Opština Sombor
KC "Laza Kostić", Sombor
Agencija "Sombor.info"

Pretraga